İçimde bir yerlerde bütün kopan tufanlara rağmen mutlu falan olacağını iddaa eden,hayallerime sarılmış olan ve bunu bana pek hissettirmeden halen bedenimi yürütmeye çalışan birşeyler var sanırım nefesime tıpa takma eyleminin önüne barikat kuran..
Fakat dünya içine mesken tutmuş iğrenç kazınamaz pisliklerini sırtında her yeni güne armağan ettikçe bir adım daha aşıyorum barikatımı..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder